عوامل افتادن سالمندان و پیشگیری از آن

عوامل خطر سقوط به دو گروه اصلی تقسیم میشوند:

 ۱) عوامل خطر درونی یعنی عوامل شخصی فرد سالمند برای افزایش خطر سقوط مانند بیماری ها و عوارض جانبی داروها که میتوانند بر توانایی شخص جهت حفظ تعادلش داشته باشد.

۲) عوامل بیرونی یعنی عوامل محیطی ک خطر سقوط را افزایش می دهند، مانند سطوح لغزنده، موانع، روشنایی کم و دیگر خطرات امنیتی که میتوانند زمینه را برای سر خوردن و لغزیدن سالمندان فراهم نمایند.

عوامل خطر درونی مانند افت قدرت بینایی، بیماری های چشمی از قبیل گلوکوم ، اب مروارید و لکه زرد میتوانند ادراک عمقی را تغییر داده و تیرگی و عدم وضوح را سبب میشوند. این باعث میشود که سالمندان موانع و خطرات سر راهشان را نبینند و میتواند به سرخوردن و لغزیدن منجر شود. عینک های کثیف و نامرتب و یا عدم استفاده از عینک به هنگام ضرورت نیز میتواند خطر سقوط را افزایش دهد بینایی کم عامل مهمی در سقوط های همراه با اسیب محسوب میشوند.در حقیقت بینایی کم به خطر مضاعف شکستگی لگن مربوط میشود. سالمندان با بینایی کم و ترس بیشتری  از سقوط دارند.

عوامل خطر درونی دیگر شامل تحلیل قدرت عضلانی دست و پا، مشکلات تعادل و راه رفتن و استفاده از بعضی داروها

داروهایی که خطر سقوط را افزایش میدهند شامل داروهای فشار خون  داروهای قلبی، داروهای مدر و ضد افسردگی ها، دمانس افسردگی و عدم فعالیت، همچنین فشار خون پایین میتواند سبب سقوط شود.

برای پیشگیری از سقوط افراد سالمند اقداماتی باید انجام شود شامل:

·         تشخیص هویت سالمندانی که در معرض خطر سقوط هستند

·         آگاهی دادن به مراقبین در زمینه  خطر سقوط سالمند

·         ایجاد یک برنامه مراقبتی هدفمند در راستای کاهش عوامل خطر سقوط

·         زیر نظر داشتن سالمندانی که در معرض خطر سقوط هستند

·         انجام ارزیابی و معاینات پس از سقوط

·         اصلاح و تغییر برنامه مراقبتی سالمند براساس ارزیابی مجدد خطر سقوط

مهمترین عوامل خطر سقوط عبارتند از سابقه زمین خوردگی ها، گیجی یا وضعیت ذهنی تغییر یافته، نیاز به دستشویی رفتن و داروها تغییر در عملکرد حرکتی دارد.