در پناه آب!

درختانِ تشنه،
شاخه‌بر‌دوشِ عطش،
چشم به راهِ نوازشِ آبی‌اند،
تا خاطرِ آلوده‌شان
در آرامشِ ناپایدارِ جویبار
شُسته شود…

پرندگانِ ترسیده
از بی‌پناهیِ پی‌در‌پی،
بال‌زنان
به کنارِ آب می‌گریزند،
که شاید صدای
زمزمه‌ای آشنا
در شرشرِ حیات
پیدا کنند…

و مردم،
مردمی با نگاه‌هایی
هراسان،
یک چشم به آب دوخته‌اند،
و یک چشم به فردا،
که شاید
فردا
از پسِ خشکسال
دوباره بارانی بیاید…

من،
در کنار همه این‌ها،
در کنار پرندگان و درختان و گل‌ها
و آدم‌های پیرامونم،
در شگفتم
که چگونه آب
راهش را
در میان ما
گم کرده است

• احمد ممتازی
• فعال اجتماعی و مدیر حوزه خدمات خانگی